کاش بودی ...
کاش در این ایام بغرنج
دراین دشت غبارالود
که کبر و غرور و دروغ
هر انچه هستی را
نیستی را
بوی وفا و صفای مستی را
صدق و پاکی و خدا پرستی را
ز خرمی باغ من و تو
می دیدی که چسان
ز دل و دیدهء ما می گیرد
کاش بودی...
سایهء ابر اندوه سینه ها را
که سرگردانتر از هر روز
سینه ها را می فشارد
سرشک غمبار دیده
بهت زده چسان بر
افق تار فردا
می نگرد
کاش بودی ...
به رنگ رخ بیمارم
که بی تو هر روز کبود تر میشود
زردی عارض در نگاهم نمایان میشود
موج ارام درون
چسان طوفانی می گردد
بر لایه های سینه می کوبد
خیره می شدی
کاش خنده هایت با من بود
که این چنین در پنجهء باد خزان
هم چو نسیمی سرگردان
بی سامان
به قهقهء باد اندوه
دل نمی سپردم
کاشکی میدانستی
بی تو باری
با تو می شوم اما
نه یاد آشیان دارم
نه حس بیداری
نه خروش طوفان دارم
نه سکوت شب زنده داری
نه یاد فاصله ها با من است
نه لوح عدالت داری
نه ترا دارم
نه از تو دورم
احساسی بی بنیان
هوسی خشک در نگاه درون
هر جا می رود با توست
اما تو نیستی
در این وادی فاصله ها
که هم دل از هم دوراست
هم فرشته ء عدالت
و این بد تراز دوری تو
از روحم , از جسمم , از جانم
می کاهد
کاش بودی
کاستنم را می دیدی
کاش بودی می دیدی
که بی تویک قطرهء اشکم
کز شاخه درختی اویزان
سرد ولرزان
نه جرات فرودی دارم
نه ماندن دربرگ خزان
لاجرم می لولم
به جریان باد سوزان
می چرخم
به یاد عشق فروزان
می بازم
عمرخود را ارزان
اری
کاش بودی و می شنیدی
شیون تارهای جگر را
سوت کشیدن های سر را
آهنگ غم شب تا سحر را
سکوت رخ افسرده تر را
کاش بودی می دانستی که
راز دل با کس نمی گویم
الفتی از کس نمی جویم
صفایت را ز کس نمی پویم
سراغت را ز کس نمی گیرم
کاش بودی
کاش بودی
24/2/92 همدم
سلام