منتظر

 

 

 

منتظر

بگو :ای نازنین ! به دیدارم کی می آیی ؟

خیالم مکدر و اشکم خشک شد، کجایی؟

گر گناهی دارم ازجام ِ مستی و دیوانگی

 کی می آیی ؟، این گناهم را به بخشایی‌؟

 من همانم ، بی تاب و توان ز عشق تو

 درره عشق تو مانم ، آنچه ، تو فرمایی ؟

 گر چه می دانم به چشمت ، بس زبونم

ز گناهم بگذر، که به هر خصلت زیبایی

گرز شیدایی نیاسایم ،به عشقت سراپایم

نشستم تا بیآیی، گره از داغ دلم بگشایی

 گرهمدم با تو باشد ، به دلبندی نه شاید

 مهرم تویی، جانم تویی ،می دانم با مآیی

با تو بودم

 

مست ِمی

دوش در خلوت دل، مست ِمی ِ یار شدم

 تا سحربا برگ گل، آبِ روی دلدار شدم

زلف سیه سام ِ بید ، سایه ء چشم ‌ِ کبود

 لرزه براندام  نمود ،برگ گل خار شدم

سرمهء چشم سیه ، زحاجت بزم وبساط

چون دُرّمی رقصید ، زدیده اشکبار شدم

 نیش هیاهوی شب ، سرخی رنگ نفس

بااشک ِشمع بزمگاه ، دور ازنگار شدم

 دوش نبود ، هوش نبود، قدح نوش نبود

 اشک سحرمی چکید، بی گل بهار شدم

 دل زتنم می کشید ، پردهء حُجب و حیا

خندهء افسون گسست مستِ می ِیار شدم           «همدم»

---

با تو بودم

در سرای روشن دل با تو بودم ، نبودم؟

در شب تیره تا سحر با تو بودم ، نبودم؟

در گلستان زندگی گل بر تو دادم

در سایه های هستیم  با تو بودم ، نبودم؟

بلبلی گشتم در گلبن گل پرورت

تا گشایی غنچهء مهر با تو بودم،  نبودم؟

گر چه دورازتو فشردم دل رنجور

هر چه بودم یا نبودم با تو بودم ، نبودم‌؟

شاخ تاک شدم زفراق چون زلفت

در پیچ و خم  شب شباب با تو بودم ،نبودم؟

هر جا به حسن تو بود در بهار عشق

 با دسته گل یاس سفید با تو بودم ،  نبودم  ؟   « همدم

 

دشمن سروناز

دشمن ِسرو ناز

 امشب درآینهء سر، سوز وگدازی دارم .

 افروخته ز سینه و دل ، رازو نیازی دارم .

 نمی دانم چرا آشفته است این دل سرکش

 زتن و جسم و روان ، چشم ِ خمّازی دارم .

 نه بادهء نوشین سحر، به دست نگار نازنین

نه جرعهء ساغرمجنون ، صد رازی دارم .

 نسیمی که می وزد ز سودای افسونگر.

 سوی رضوانم می کند ، قصد پروازی دارم.

با که گویم سخن دل،  بشنود قصّهء فرهاد

 کز آن گل یاس سفید ، آرزوی دلنوازی دارم

 زسردی ایّام خیال انگیز ، چو سایه ء مهتاب

با سوز وگدازوافسردگی، نشیب وفرازی دارم

 یاری که برنهان خانهء دل ، لطفِ رقیبی دارد

 چه حاجت به باد خزان، دشمن سرو نازی دارم         «همدم

 

نالهء جدایی

 

نالهءجدایی

گریزان هم زتو ، هم ز گلشن یارانم

هم چو باد سرکش ، اسیردیو بیابانم

نوای گرگ خبیث شد، یارِ ِ بزم نگاه

خواب دیده رمیده درشب سوگوارانم

اسیرگشتم چو مرغی درچنگ کرکس

به خزانی که ربود بوی رحمت بارانم

زآه و جرسم ،بار ِبهارت خزان گردد

 زین بال شکسته و رخ ِ لاله سارانم

ز دشمن ندیدم ، بدین  ضربهء کاری

که برجانم زدی، اینک زمی گسارانم

باش تا صید شوی، به آه ِ  زیر سینه

دامن  فشان بگذری ، ز کنار دلدارانم

نه رسم یار بی وفا بود، نه تیر شهلا

ز بوی نا نجیب شد بر درد روزگارانم

 چو اشک همدم بلرزد چشم گنُه کارت

در ان دم که به بینی زدیده گهربارانم

                                         همدم

دست محبت

   دست محبت

درسینه می خروشد درد دلی که، زتو دارم       زهجر می نالد نور دیده ای که ، ز تو دارم

به خون نشسته دل ، زشرم عشق بی حاصل      نسیم عیش می بازد ،آه جگری که ز تو دارم

درون سینه چو لاله ء دشت، پر خون است       رخ گرفته می گوید روی زردی که زتو دارم

بیا و دست بکش ؛ به موی سینهء  پر آلام         شفای درد دل است ، تب  دستی که زتو دارم

نگو که  چنین و چنان گشته  حال و احوالم        صفای وفا دارد  حال و احوالی که ز تو دارم

کجاست دست محبت ، به بارد ،به گلزارم          باران صفا بارد ، مهر و صفای که زتو دارم

« همدم »