بوی گل

 

  بوی گل

بوی گل خیزد زان لب شکّر نشانت          جان نیاساید زان آتش خاطر گرانت

اشنایم با نوایت، ای گلبن زیبای من         گر بیایی می آسایم در زیر  دامانت   

دورم زدیارت  ، سوار بر نسم صبا            با پای دل می تازم به دور کاروانت

 افسانه نیست  سودا یی که من دارم         اشک است زیر مژگان تر چشمانت

گر فتنه بارد زان چشمان  شهلایت            به تیر مژه، سازی آن بستر  دیوانت

زاشکم گوهر آید زان تیر نگاهت               به پایت مانده ام  صفا گستر  با رانت

مست و خندان می شتابم در کویت          چو موج بی قرارم درموج  برّ بیابانت

سجده خواهم کرد به وقت دیدارت            شمعی افروزم در سنگ  مرمر زندانت      

                                                                             همدم  

اهل درد

 

اهل درد

یاد کن زین اهل درد  وز اهل درد باش        مست شو  ز درد دل تا برهمه ،غم پرورد باش

باده بر دست ،درخیل رندان مست شو!       واله ای سرگشته  در میخانه ها، می آورد باش

یاد کن زان صنمی برتو کند عهد و وفا       مدهوش تو گردد تا ز عشقش؛ صحرا گرد باش

زین موح حوادث نهراسد تا لحظه مرگ       کز عشق تو یاد کند و تو بر عشقش، فرد باش

گدای الفت و مهر گردد در برابر گرداب       گر صیّاد  فریب انگیز تو برعشقش ، سرد باش

سیه پوش تو گردد در هنگامهء دوری        وفا  بر عهدش کند  تو  بر روزگارش ، مرد باش         «همدم »      

خس و خار

   

خس و خار

 گربرون روم زباغت رفیق و کسم نیست

هرکه از راه رسد همدم وهم نفسم نیست

 بر ناوک مژگان تو من ،آن مرغ اسیرم

زین دام بلای ستمت هیچ ،جرسم نیست

 ار راه تو کج شد زین گلشن خوش رنگ

 من درپی گلزار توام، پیش و پسم نیست

 جان می رود زهجرتو در وقت تنها یها ‏

دربوستان دل من برکسی دسترسم نیست

 گرامشب ره میخانه شوم، زین غم تنهایی

 صد باده خورم زدست نازت، بسم نیست

 گر مست شوم زپا فتاده ؛ درمکتب عشق

 شکوهء بیگانه ندارم  وخار وخسم نیست               «همدم »‏

 

رنگ زرد

---

                             ارمغان شب 

دوش از تب جان سوز فغانی داشتم

 با سایه های زلف توهم زبانی داشتم ‏

 هم چو نیلوفر به خود پیچیدم ز درد

 با خاطرات رفته آشفته روانی داشتم ‏

 چو شمع لرزان بود تنم زسوز سینه

بی کس و بی ستاره چه آسمانی داشتم ؟ ‏

 نم باران می گرفت درب خانهء اغیار

 به غنچهء باغم ابر بی بارانی داشتم

 در سایهء مهتاب،همه در عیش و نیاز

من ز درد فراق تو چشم گریانی داشتم

خوب رویان می زدند آهنگ بزم شادی

 من درآشیانم نوای درد داستانی  داشتم

 کز برگ برگش حدیث بی وفایهای تو 

برای دانه های  اشکم ارمغانی داشتم     «همدم »

 

---

رنگ زرد

اخر چرا گل من؛رنگ لباست زرد شد

گونه هات اتشین وسینه ات پر درد شد

اون همه گرمی حرف های قصه مون

هریکی با زردی برگای خزان سرد شد

چرا اون باده  نوشین نگرفتی بر دست

این قدح بی تودراین ایام گرم  سرد شد

چشم گریانم به در شد تا بیاری آن قدح

آمدی! اما رواق سینه ام بس لاجورد شد

نه اشکی به دیده مانده ،نه طاقت به  تن

همه دردا برفتند ودرد تو برمن فرد شد

ناله های حزینم درآن شبهای هم صحبتی

با برگ های گل عشق وعاشقی درد شد

نسیم سرگشته می زند به سینه طبل عزا

هزاران درد ناسور به روی این مرد شد

اگر همدم لباس زرد پوشد  در ماتم یاس

زسوز زردی رویت روی لباسم زرد شد  «همدم »

 

ترا یافتم

 

 ترا یافتم

ترا ز چرخ گردون فلک گریان  یافتم

در سرای دل  برای تو آشیان ساختم

ز بخت دلم بس سودم در کار زاردل

عمر گرانمایه خویش با خزان باختم

غبارتو برتن ،در دم ِمیخانهء مستان 

بدان مستی می؛  درکوی جانان تاختم

تنم ز جوش می و دلم ز فراق  دلدار

هر دو سوزانند که عمر تابان با ختم

تلخ کامیها  فزون  شد ز رنج و  ستم

دم وصل نیامد و با دل نالان  گداختم

سینه ام می جوشد چون زجوش مُل

زسوزسینه ترا با ناله کنان  شناختم     «همدم