((  نقش درون ))  

  بوی گل

بوی گل خیزد زان لب شکّر نشانت          جان نیاساید زان آتش خاطر گرانت

اشنایم با نوایت، ای گلبن زیبای من         گر بیایی می آسایم در زیر  دامانت   

دورم زدیارت  ، سوار بر نسم صبا            با پای دل می تازم به دور کاروانت

 افسانه نیست  سودا یی که من دارم         اشک است زیر مژگان تر چشمانت

گر فتنه بارد زان چشمان  شهلایت            به تیر مژه، سازی آن بستر  دیوانت

زاشکم گوهر آید زان تیر نگاهت               به پایت مانده ام  صفا گستر  با رانت

مست و خندان می شتابم در کویت          چو موج بی قرارم درموج  برّ بیابانت

سجده خواهم کرد به وقت دیدارت            شمعی افروزم در سنگ  مرمر زندانت      

                                                                             همدم